با اميدي گرم و شادي بخش

با نگاهي مست و رويائي

دخترك افسانه ميخواند

نيمه شب در كنج تنهائي؛

بي گمان روزي زراهي دور

ميرسد شهزاده اي مغرور

ميخورد بر سنگفرش كوچه هاي شهر

ضربه ي سمٍٍ ستور باد پيمايش

ميدرخشد شعله ي خورشيد

بر فراز تاج زيبايش

تار و پود جامه اش از زر

سينه اش پنهان به زير رشته هايي از در و گوهر

مي كشاند هر زمان همراه خود سوئي

باد . . . پرهاي كلاهش را

يا بر آن پيشاني روشن

حلقه ي موي سياهش را

مردمان در گوش هم آهسته ميگويند

( آه . . . او با اين غرور و شوكت و نيرو )

( در جهان يكتاست )

( بي گمان شهزاده اي والاست )

دختران سر ميكشند از پشت روزنها

گونه هاشان آتشين از شرم اين ديدار

سينه ها لرزان و پر غوغا

در تپش از شوق يك پندار

( شايد او خواهان من باشد )

ليك گوئي ديده ي شهزاده ي زيبا

ديده ي مشتاق آنان را نمي بيند

او از اين گلزار عطرآگين

برگ سبزي هم نمي چيند

همچنان آرام و بي تشويش

ميرود شادان براه خويش

مي خورد بر سنگفرش كوچه هاي شهر

ضربه ي سم ستور باد پيمايش

مقصد او . . . خانه ي دلدار زيبايش

مردمان از يكدگر آهسته مي پرسند

( كيست پس اين دختر خوشبخت ؟ )

ناگهان در خانه مي پيچد صداي در

سوي در گوئي زشادي مي گشايم پر

اوست . . . آري . . . اوست

( آه اي شهزاده ، اي محبوب رويائي

نيمه شبها خواب ميديدم كه مي آئي )

زير لب چون كودكي آهسته ميخندد

با نگاهي گرم و شوق آلود

بر نگاهم راه مي بندد

( اي دو چشمانت رهي روشن بسوي شهر زيبائي

اي نگاهت باده اي در جام مينائي

آه بشتاب اي بست همرنگ خون لاله ي خوش رنگ صحرائي

ره بسي دوراست

ليك در پايان اين ره . . . قصر پر نور است )

مي نهم پا بر ركاب مركبش خاموش

مي خزم در سايه ي آن سينه و خاموش

مي شوم مدهوش

باز هم آرام و بي تشويش

مي خورد بر سنگفرش كوچه هاي شهر

ضربه ي سم ستور بادپيمايش

ميدرخشد شعله ي خورشيد

بر فراز تاج زيبايش

مي كشم همراه او زين شهر غمگين رخت

مردمان با ديده ي حيران

زير لب ، آهسته مي گويند

( دختر خوشبخت ! . . . )

                                                                                    فروغ فرخزاد