يه صبح تابستوني در خيابوني شلوغ و پر ازدحام ، توي پياده رو قدم ميزدم ، هوا خيلي گرم بود ، به چهره هاي خسته و نااميد مردم شهر نگاه ميكردم ، نگاه به چهره ي هركس معناي خاصي رو در وجودم زنده ميكرد . . .

پيرمردي با صورتي چروكيده و پشتي خميده و لباسي كهنه گوشه ي پياده رو دستهاي خسته و چروكيده و لرزانش رو به سمت رهگذران دراز كرده بود و با چشمهايي نسبتا اميدوار به هركس كه به طرفش مي اومد نگاهي ميكرد ، اما خيلي زود نگاه اميدوارش به نااميدي تبديل ميشد . . .

كمك ناچيزي به او كردم ، شوقي نه چندان كم توي چشمانش ديدم . . . و قطره اشكي كه در چشمانش حلقه زده بود ، صدايي ضعيف و مهربان رو شنيدم ، كه به من گفت : پيرشي جوون ، الهي خوشبخت بشي ، به راهم ادامه دادم . . . چهره ي اون پيرمرد از ذهنم بيرون نميرفت . . .

 چهره اي كه مثل ديگر مردمان اين شهر روزي بهاري سرشار از آرزوها رو درخودش جاي داده بود . . . كي ميدونه شايد اين كسي كه حالا هيچكس حتي نگاهش هم نميكنه زماني از نامدارترين هاي شهر بوده . . . و حالا تبديل شده به كسي كه انگار سالهاست بهار آرزوهاش به خزان تبديل شده . . . 

اينقدر براي اون پيرمرد بيچاره ناراحت شده بودم كه ديگه هيچكس رو توي اون خيابون نميديدم ، حتي عابراني بي تفاوت از كنارم ميگذشتند و بعضي هم با نگاه سردشون اين بي تفاوتي رو به من نشون ميدادند . . .

 و الان سالهاست كه از اون روز ميگذره ولي من هنوز دعاي خير اون پيرمرد رو پشت سرم حس ميكنم . . . بطوريكه چندين بار تا لب مرگ رفتم ولي هنوز نفس ميكشم و به زندگي ادامه ميدم . . . همونطور كه پيرمرد گفت پير شدم ولي ذره ذره ي سرد و گرم زندگي رو چشيدم و . . .

 اون روز خاطره انگيز هيچوقت از يادم نميره . . .

خودم