رويا        

 يا واقعيت . . . . !   

يه جنگل سرسبز پر از درختهاي بلند و شاخ و برگهاي وسيع به هم پيوسته . . .

صداي پرنده ها همه جاي جنگل پيچيده . . .

نغمه ي آواز پرنده ها اينقدر رويايي و زيباست كه

همه ي حواسم رو ازم گرفته و جذب خودش كرده . . .

 طوري كه از خودم بي خود شدم و همينطور بي هدف توي جنگل قدم ميزنم . . .

هوا يه كم سرده . . . يه نسيم ملايم شروع به وزيدن ميكنه . . .

همه جا رو مه گرفته . . . هرچي جلوتر ميرم جنگل مرموزتر وترسناك تر ميشه . . .

هرچي ميگذره مه غليظ تر ميشه . . . طوري كه حتي خورشيد هم از ديد خارج شده . . .

نورخورشيد زير شاخ و برگ درختان خودش رو پنهان كرده . . .

 صداي پرنده ها همينطور بيشتر و بيشتر ميشه . . .

 ترس همه ي وجودم رو ميگيره . . . بعد از مدتي به وسط جنگل ميرسم . . .

 يه كلبه ي كهنه و قديمي مقابل چشمام ظاهر ميشه . . .

 آروم و آهسته قدم ميزنم و به طرف كلبه ميرم . . .

يه حس مثل حس كنجكاوي وادارم ميكنه كه برم و داخل كلبه ي قديمي رو ببينم . . .

 خيلي تشنه و خسته شدم . . . آروم آروم چند ضربه به در مي كوبم . . .

اما هيچ پاسخي نميشنوم . . . يه نگاه به اطرافم ميندازم . . .

 يه كم اونطرف تر از كلبه يه تبر با چند تيكه چوب و يه نيم تنه ي درخت ميبينم . . .

انگار يه هيزم شكن اينجا زندگي ميكنه . . . يه كم منتظر ميشم . . .

هيچكس اون اطراف ديده نميشه . . . آروم و با احتياط در كلبه رو باز ميكنم . . .

گوشه ي كلبه يه صندلي قديمي راحتي كنار يه شومينه ي خاموش قرار داره . . .

روي زمين پر از شاخ و برگ درختان و گرد و غباري كه از دودكش شومينه و

 روزنه ي پنجره و شيشه ي شكسته ي بالاي در توي كلبه ريخته . . .

انگار سالهاست كه هيچكس اينجا زندگي نميكنه . . .

كلبه اينقدر كهنه و قديميه كه با هر قدم

 صداي چوبهاي شكسته ي در و ديوارها شنيده ميشه . . . يه كم جلوتر ميرم . . .

يهو دريچه اي رو روي زمين ميبينم كه انگار به زيرزمين منتهي ميشه . . .

 دريچه رو باز كردم . . . دهها پله با شيب تند كه نميدونم به كجا منتهي ميشه . . .

 آروم آروم از پله ها پايين ميرم . . . هرچي پايين تر ميرم هوا سردتر ميشه . . .

بلاخره پله ها رو به آخر رسوندم . . . يه دالان تاريك و نمناك مقابل چشمام ظاهر ميشه . . .

 با قدم هاي كوتاه و با احتياط جلوتر ميرم . . .

هرچي جلوتر ميرم تاريكتر و تاريكتر ميشه . . . چشمام ديگه قادر به ديدن جايي نيست . . .

 دستم رو به ديوار ميگيرم و آروم و آهسته به جلو قدم بر ميدارم . . .

ناگهان مشعلي نيمه خاموش كه روي ديوار نصب شده بود ديدم . . .

 بي اختيار مشعل رو برداشتم و به راهم ادامه دادم . . .

 خيلي ميترسيدم . . . ديوارهاي دالان كهنه و قديمي و به رنگ سياه بود . . .

 كمي جلوتر كه رفتم حوضچه ي خيلي كوچيكي رو گوشه اي از دالان ديدم . . .

 توي اون حوضچه پر از ماهي هاي كوچيك و رنگي بود كه اينطرف و اونطرف ميپريدند . . .

انگار شاد بودند و بازي ميكردند . . .

خيلي واسم جالب بود جايي كه هيچ نشاني از حيات نيست

ماهي هايي زندگي ميكنند كه از هر ماهي اي كه تا به حال ديدم زيباتر و شاداب ترند . . .

محو تماشاي ماهي ها شده بودم . . . تشنه بودم . . .

 بي اختيار كنار حوضچه ميشينم و آبي به دست و صورتم ميزنم . . .

نسيم خنكي رو روي پوستم حس ميكنم . . .

 بلند ميشم و از كنار حوضچه آروم ميگذرم تا به راهم ادامه بدم . . .

اين بار سرحال تر و شاداب تر از قبل قدم بر ميدارم . . .

 حس ترسي كه داشتم كمي كمتر از قبل شده . . .

 دوباره قدم زدن توي اين دالان تاريك شروع شد . . . اين بار ديگه مشعلي نداشتم . . .

يادم اومد مشعل رو كنار حوضچه روي زمين جا گذاشته بودم و مشعل خاموش شده بود . . .

دستم رو به ديوار گرفته بودم و آروم و آهسته قدم بر ميداشتم . . .

ناگهان نوري رو در انتهاي دالان ديدم . . . اين ديگه نور مشعل نبود . . .

 خيلي روشنتر و وسيع تر از اون بود . . . نوري مثل نور خورشيد . . .

 خيلي خوشحال شده بودم . . . قدم هايم رو تندتر و تندتر برميداشتم . . .

بالاخره رسيدم . . . باورم نميشد . . .

 در انتهاي اون دالان تاريك ، نمناك و سرد

 منظره اي باور نكردني جلوي چشمام ظاهر شده . . .

 از دالان اومدم بيرون . . . ناگهان خودم رو كنار دريايي بزرگ و بي انتها ديدم . . .

 يه درياي آروم . . . با وزش نسيمي ملايم . . .

 و خورشيد كه گرماي خودش رو با تابش پرقدرتش . . .

بيشتر از هميشه به من هديه ميداد . . . دريا خيلي عجيب بود . . .

زيباتر از هر دريايي به نظر ميرسيد . . . حيرت زده شده بودم . . . جلوتر رفتم . . .

كمي خم شدم تا از اون آب بنوشم . . . بر خلاف تصورم آب دريا خيلي شيرين و گوارا بود . . .

اينقدر از اون آب نوشيدم تا سيراب شدم . . . خيلي خسته بودم . . .

 كنار دريا روي شن و ماسه ها نشستم . . . محو تماشاي دريا شده بودم . . .

 ناگهان دستي رو حس كردم كه روي شونه هام گذاشته شده . . . 

بي اختيار سرم رو برگردوندم . . .

 اون دست . . . دست لطيف زني زيبا با لباس سفيد ابريشمي بود . . .

محو تماشاي صورت زيباي اون شدم . . . نميدونستم چي بايد بگم . . .

 دستش رو به طرفم دراز كرد و دستم رو گرفت . . . دستهايي از جنس نور داشت . . .

 وقتي دستم توي دستش بود احساس آرامش خوبي داشتم . . .

 صورت زيباي اون هيچوقت از يادم نميره . . . پاك . . . لطيف و نوراني بود . . .

منو در آغوشش گرفت . . . كمي بعد وقتي چشم باز كردم . . .

 سرم روي شونه هاش بود و همچنان نسيمي ملايم مي وزيد . . .

حس خوبي داشتم . . . احساس سبكي خاصي بهم دست داده بود . . .

به اطرافم نگاهي انداختم . . . جسم بي روحم روي زمين بود . . .

 ديگه احساس ترس نداشتم . . . آب دريا روي جسم بي روحم غوطه ور بود . . .

 دوباره دستهاي اون زن زيبا رو روي شونه هام حس كردم . . .

 حيرت زده و متعجب به صورتش نگاه كردم . . .

 لبخندي مهربون و عجيب روي صورتش نقش بسته بود . . .

تازه فهميدم كه اون يه فرشته بود . . . فرشته ي زندگي من . . .

 دستم رو گرفت و منو به اعماق ابرها برد . . .

تا به حال هيچوقت اينقدر آسمون رو از نزديك نديده بودم . . . حس خوبي داشتم . . .

حس خوب پرواز و جدايي از زمين . . . و رسيدن به دنياي ماورا ي زمين . . .

 حس خوب خوشبختي همه ي وجودم رو فرا گرفته بود . . .

 تازه فهميدم زندگي روي زمين چقدر عجيب و جالبه . . .

و اگر ميخواستم ميتونسم اون زندگي رو اونطور كه ميخوام تغيير بدم . . .

 و اين واقعيت در اعماق وجودم فرياد ميزد كه افسوس چقدر زود دير ميشود . . .

1. فراموش نکن: گاهی اشتباهی جزئی ، رشدی عظیم به همراه دارد!

2. فراموش نکن: انسان تنها موجودی است که قدرت خندیدن به او عطا شده است!

3. فراموش نکن: مردم هر روز خدا را می بینند ،فقط او را تشخیص نمی دهند!

4. فراموش نکن: انسان مانند رودخانه است،هر چه عمیق تر باشد ارام تر است!

5. فراموش نکن: شعله های بزرگ ناشی از جرقه های کوچک است! .