روزی مرد کوری روی پله‌های ساختمانی نشسته

 و کلاه و تابلویی را در کنار پایش قرار داده بود

 روی تابلو خوانده میشد:

من کور هستم لطفا کمک کنید .

روزنامه نگارخلاقی از کنار او میگذشت

 نگاهی به او انداخت فقط چند سکه د ر داخل کلاه بود.

او چند سکه داخل کلاه انداخت

 و بدون اینکه از مرد کور اجازه بگیرد

 تابلوی او را برداشت ان را برگرداند

 و اعلان دیگری روی ان نوشت

و تابلو را کنار پای او گذاشت و انجا را ترک کرد.

 عصر آنروز روز نامه نگار به ان محل برگشت

و متوجه شد که کلاه مرد کور پر از سکه و اسکناس شده است

 مرد کور از صدای قدمهای او خبرنگار را شناخت

و خواست اگر او همان کسی است که ان تابلو را نوشته بگوید ،

که بر روی ان چه نوشته است؟

روزنامه نگار جواب داد:

چیز خاص و مهمی نبود،

من فقط نوشته شما را به شکل دیگری نوشتم

 و لبخندی زد و به راه خود ادامه داد.

چه زيباست . . .

شكفتن شكوفه اي كه در نا اميدي مطلق ، دريچه ي اميد را ميگشايد

و با گذشت زمان ،

تاريكيها را در پشت پرده ي اميد ،

پنهان ميسازد.

لبخند شكوفه ها همچون سپيده ي صبحي است

كه در نهايت شب ،

از پشت كوهها نمايان ميگردد .

لبخند شكوفه ها همچون لبخندي است

كه بر لبان كودك بي پناه و معصوم مينشيند.

لبخند شكوفه ها همچون لبخندي است

كه بر لبان انسانهاي نا اميد ،

پس از يافتن آرزوهايش نقش ميبندد.

لبخند شكوفه همچون لبخندي است

كه از طليعه ي زرين خوشبختي ،

مژده ميدهد .

لبخند شكوفه همچون لبخندي است

كه اميد ها و روشنايي هاي فردا را نويد ميدهد.

شكوفه ها ، هميشه ميخندند

ولي افسوس

كه در اطراف آنها ،

آنقدر خار وجود دارد

كه لبخندشان

در پشت خارها پنهان ميگردد