داري توي يه كوچه ي سرد و تاريك و طولاني با سرعت زياد به جلو پيش ميري . . . هوا خيلي سرده . . . دست و پاهات از سرما منجمد شده . . . پاهات حس راه رفتن نداره . . . رسيدن هرچي زودتر به مقصد اينقدر برات مهمه كه داري پاهاتو كشون كشون روي زمين ميكشي و به تنها چيزي كه فكر ميكني اينه كه هرچي زودتر به مقصدت برسي . . . چون اگه دير برسي ممكنه اتفاقي بيوفته كه ديگه هيچوقت قابل جبران نيست . . . براي عشقت ، كسي كه سالها دوستش داشتي و از صميم قلبت بهش عشق ميورزيدي ، كسي كه خوشبختي رو بهت هديه داد ، اگه براي اون اتفاقي بيوفته چي كار ميكني ؟ بدون اون كه زندگي ديگه رنگي نداره ، زندگي بدون رنگ هم كه ديگه معنايي نداره . . . اون حالش خوب نيست . . . داروي موندن اون توي اين دنيا فقط تويي . . . فقط تو ميتوني كمكش كني فقط تو . . . داره نفساي آخرشو ميكشه . . . بودن و موندن اون فقط به تو بستگي داره ، فقط زود رسيدن تو ميتونه اونو . . . عشقتو . . . زندگيتو . . . بهت برگردونه . . . و دير رسيدن . . . اينقدر تند راه ميري كه نميفهمي دور و برت چي ميگذره . . . چند دقيقه بعد كه به خودت مياي . . . ميبيني جلوي در خونه اي ايستادي . . . خونه اي قديمي و محقر با ديوارهايي سنگي و تيره . . . خونه اي كه با تمام وجود ، از صميم قلب دوستش داري . . . اون داره توي اون خونه جون ميده و نفساي آخرشو ميكشه . . . دست سرد و سستت رو به سختي سمت زنگ ميبري ، ميبيني در بازه ، بعد درو هل ميدي . صداي زوزه ي زنگار بسته ي در گوشت رو پر ميكنه ترس همه ي وجود رو فرا ميگيره . . . از ترس طوري شوكه شدي كه پاهات ديگه ناي راه رفتن نداره . . . همه ي اميدي رو كه قبل از رسيدن به اين خونه داشتي رو از دست دادي . . . دست هاي بي حست رو ميگيري به ديوار تا هر طوري كه شده خودتو به بستر معشوق بيمارت برسوني . . . وقتي به ده قدمي اون ميرسي . . . پاهات ديگه همه ي حسشو از دست داده . . . ديگه نميتوني روي پاهات بايستي . . . ناگهان ناخودآگاه به زمين مي افتي . . . ولي هنوز با كمك اون يه ذره اميدي كه ته دلت مونده . . . دستاتو به زمين ميكشي و كشون كشون خودتو به محبوبت ميرسوني . . . به صورت سرد و چشماي بستش با ناباوري نگاه ميكني . . . يعني چي ؟ يعني اون مرده ؟ . . . هنوز باورت نشده . . . بعد اين همه زحمت و سختي ؟ . . . دستاي سردشو توي دستات ميگيري . . . قطره اشكي كوچيك از گوشه ي چشمت روي دستش ميافته . . . دستشو ميبوسي ، نازش ميكني . . . باهاش حرف ميزني : چرا ؟ چرا تنهام گذاشتي ؟ مگه قرار نبود هميشه كنار هم بمونيم ؟ يه بار ديگه بهش نگاه ميكني و صورت سردشو نوازش ميكني . . . ميخواي هنوزم باهاش حرف بزني . . . اندازه ي يه دنيا حرف برات مونده كه دوست داري بدونه . . . اما شوكه شدي . . . اينقدر شوكه شدي كه زبونت بند اومده . . . با ناباوري بهش نگاه ميكني كه . . . مادر پيرش مياد توي اتاق و ميگه ( اون يه پيغام داد . . . گفت بهت بگم كه . . . هميشه دوستت داشت و خواهد داشت و منتظرت ميمونه . . . ) حالا نوبت توئه كه تصميم بگيري . . . عشقش رو توي قلبت حفظ ميكني و تا آخرين لحظه ي عمرت با ياد اون زندگي ميكني تا روزي كه ستاره ي عمرت از آسمون بیافته و تو رو ببره پيشش ؟ يا اينكه نه . . . تا مدتي به يادشي و بعد هم فراموشش ميكني و عشقش هم برات كمرنگ ميشه و با يكي ديگه . . . كنار يه نفر ديگه به زندگيت ادامه ميدي ؟ واقعا چي كار ميكني ؟

 چه تصميمي ميگيري ؟؟؟

نویسنده : خودم

چون پدرش قول داده بود با اين اولين بيستش

عروسک روياهايش رابرايش بخرد

اما...

پدر پول نداشت دخترک ضجه ميزد گريه ميکرد

پدر به خاطر بي پولي عصباني شد

و جايزه اولين 20 دخترک سيلي سرخ بر گونه کوچکش شد

آن دختر ديگر از آن به بعد

هيچ وقت در هيچ درسي 20 نگرفت!

میدونی چرا بین انگشتان دستت فاصله هست ؟

چون دست دیگری باید این فاصله را پر کند و

تو باید آن را بیابی ...

از خداوند پرسيدم به عنوان پدر ميخواهي كدام درسهاي زندگي را فرزندانت

بياموزند ؟

او گفت :

بیاموزند که نمی توانند کسی را وادار کنند که دوستشان داشته باشد

همه کاری که آنها

 می توانند بکنند این است که اجازه دهند خودشان دوست داشته باشند

بياموزند كه درست نيست خودشان را با ديگران مقايسه كنند

بياموزند كه فقط چند ثانيه طول مي كشد تا زخم هاي عميقي در قلب

آنان كه دوستشان

داريم ايجاد كنيم اما سالها طول مي كشد تا آن زخم ها را التيام بخشيم

بياموزند كه ثروتمند كسي نيست كه بيشترين ها را دارد كسي هست كه

به كمترين ها نياز

دارد 

بياموزند كه آدمهايي هستند كه آنها را دوست دارند فقط نمي دانند كه

چگونه احساساتشان را

 نشان دهند

بياموزند كه دو نفر مي توانند به يك نقطه نگاه كنند و آن را متفاوت ببينند

بياموزند كه فقط كافي نيست آنها ديگران را ببخشند بلكه آنها نيز بايد خود

بخشيده شوند

بر عكس نظر مردم امتحانها مهمترين كارهايي نيستند که ما در زندگي انجام ميديم . در واقع

چه قبول بشي و چه مردود ارزش و اهميت تو بيشتر از اون نمره اي هست كه روي يه برگ

 كاغذ ميگيري . اما براي اينكه توي فصل پر هيجان امتحان سردرگم نشي اين مطلب رو

فراموش نكن . . .

                                                     ( ویل دورانت)

وقتي پرنده سخن گفت

چرا حرف دلش را نشنيدي

وقتي حنجره ي نازك او داد كشيد

آه اي آدم خاكي تو چرا درك نكردي او را

وقتي از زندگي صامت خويش ، داد سخن داد

چرا قلب پر از سادگيش را ، ز دل خود راندي

آه... هرگز تو نينديشيدي

كه دل كوچك او آينه اي لرزان است

آه... هرگز تو نفهميدي كه دل او درد است

دل او يك قصه ست

قصه ي زندگي روي حباب

كه به هنگام نسيم ، همه اش هيچ و فنا ميگردد

وز قطرات دگر ، زود جدا ميگردد

به فضا ميرود و

دل به سرايي ديگر مي بندد

آري اين راز دل پرنده بود

كه تمام قلبش ز سخنها پر بود

ولي افسوس كه گوش دلت آن را نشنيد

او جان داد

وبه وقت مردن ، بالو پرش بر هم زد

كه در اين ضجه ي بر هم زدن بال و پرش ،

دردي بود كه هماره مي گفت :

زندگي يك پل است

تو با تندي بدون فكر بر روي آن پيش ميروي

وقتيكه به آن ميرسي

به دور دست نگاه ميكني

دور دست تاريك است و چيزي نمي بيني

ترس تو را ميگيرد

آنگاه آهسته قدم به قدم پيش ميروي

وباز هم از ترس ميلرزي...

ترس از چي ؟ ترس از آينده اي كه هيچكس نميدونه چي پيش مياد

هر كسي براي خودش زندگي ميكنه و سرنوشت هر كسي دست خودشه...

اين دنيا داره به دست آدماي سودجو و منفعت طلب نابود ميشه

زندگي همش شده پول،مقام،ثروت،حالا ديگه عشقو فقط ميشه تو قصه ها پيدا كرد .

قصه هاي كهن و قديمي...چون هر گوشه ي اين قصه ها يه عشق پاك با يه قلب پاك و مهربون وجود داشته...

اين عشق رو آيا ميشه اينجا... و توي اين دنياي وانفسا پيدا كرد؟؟

اگه هم بشه مطمئنم هيچوقت روي زمين پيدا نميشه... ولي روي زمين... نزديك خدا... در بطن نور...

شايد... يه سرزميني باشه كه آدمايي اونجا باشن كه با عشق به وجود اومدند و با عشق هم ميميرند.

ميگن خدا وقتي انسان رو آفريد اولين چيزي كه در وجودش دميد روح بود ، روح خودش كه در آن نداي عشق بود عشق به خدا يك عشق خالص و الهي ، يه عشق پاك ، يه غشق واقعي .

پس كجاست؟كجاست اون عشق پاكي كه خدا با به دنيا اومدن ما... با هر گريه و لبخند ما در وجودمون كاشت؟

ما با عشق...به دنيا اومديم ولي ما انسانهاي زميني با عشق نميتونيم بميريم...

همه ي ما ميدونيم كه آتيش اون عشق... خاموش شد . وتندباد ظلم و بديهاي دنيا... و خاكسترش در گورستان تاريخ مدفون گشت.

اما چرا ما... آسموني نباشيم؟؟؟ مگه ما از آسمونيا چي كم داريم؟ اونها با عشق به دنيا ميان و با عشق هم ميميرن.چرا؟ما بايد به اين زندگي مرگ آور و تاريك و بدون عشق ادامه بديم؟چرا؟پس بياين...همه با هم از همين لحظه به عشق آسمون فكر كنيم. به عشق واقعي...كه فقط اون بالاها... نزديك خدا...پيدا ميشه... هركسي هر جاي دنيا كه باشه اگه بخواد ميتونه به خاكستر خاموش عشقش... جرقه بزنه و اونو... تا قبل از اينكه كاملا سرد و بي روح بشه روشنش كنه و با عشق زندگي كنه . چون فقط با عشق... عشق واقعي... ميشه به اين زندگي بدون ترس و نگراني ادامه داد.

ما هم اگه بخوايم ميتونيم از همين لحظه آسموني باشيم...

نویسنده:خودم