يه گوشه ي خونش تنها و غم زده روي صندلي راحتي نشسته بود . . . گه گاهي ميرفت جلوي آينه ، نگاه ميكرد به چهره اي که با مرور زمان شكسته و پر از چين و چروك هاي قديمي بود و گودي زير چشمش كه با مرور زمان به وجود اومده بود و موهايي كه ديگه چيزي ازش نمونده بود به جز چند تار سفيد و خاكستري . . . موهايي كه روزي نمادي از آبشار مواج و به سياهي شب بود كه نيمي از زيباييش رو تشكيل ميداد . . . چشم هاي مشكي و زيبايي كه روزي سنگدل ترين و مغروترين دل ها رو اسير ميكرد حالا تبديل شده بود به چشمهايي بي فروغ و خسته . . . كه اندوه و غم رو توي خودش جاي داده بود . . . بعد از چند لحظه كه به فكر فرو ميرفت و در گذشته غرق ميشد . . . از جلوي آينه كنار مي اومد . . . از اون آينه بدش اومده بود . . . آينه اي كه در گذشته روزي چند بار چهره ي زيبا و محبوبش رو توش ميديد . . . دوباره روي همون صندلي مينشست و از ته دلش زارزار گريه ميكرد . . . روزي چند بار از خدا آرزوي مرگ ميكرد . . . اما ديگه خدا هم صداشو نميشنيد. . . بعد از چند ساعت گريه از روي صندلي بلند ميشد و ميرفت كنار پنجره . . . و به پسربچه اي كه توي اون كوچه ي بن بست هرروز توي يه ساعت مشخص مي اومد و توپ بازي ميكرد نگاه ميكرد . . . به چشم هاي پر از شوق و اميدي كه اون پسر بچه واسه آينده داشت نگاه ميكرد و لبخند ميزد . . . اما و قتي به آينده ي اون بچه فكر ميكرد كه ممكنه چي واسش پيش بياد . . . اينكه نكنه اون پسربچه هم با اشتباهاتي در آينده مثل اون تنها بمونه . . . دوباره اشك توي چشماش حلقه زد . . . همه ي اميدش ديدن هررزو اون بچه بود . . . اون بچه هم بدون اينكه بخواد باعث شادي يه پيرزن خسته و دلشكسته ميشد . . . بعد از يه مدت ديگه اون بچه توي اون كوچه ي بن بست واسه بازي نيومد . . . پيرزن دوباره تنها شد . . . و دوباره غمگين . . . از تنهايي آلبوم خاطرات گذشتش رو نگاه ميكرد . . . اما با اينكار غمگين تر ميشد . . . چون ديگه اون دوستان و آشناهاي قديمي كنارش نبودن . . . ديگه هيچكس حتي بهش فكر نميكرد . . . روزها همينطور سپري شد و اون پيرزن در حسرت ديدن يه دوست روزبه روز غمگين تر و پيرتر ميشد . . . تا اينكه يه روز صبح مامور پست نامه اي از يه دوست قديمي واسش آورد اما هرچي درزد صدايي نشنيد . . . از لاي درنامه رو انداخت توي خونه . . . و رفت . . . غافل از اينكه پيرزن ساعت دوازده شب قبل توي اوج تنهايي و بي كسي . . . چشماشو روي هم گذاشت ، با لبخندي بر لب . . . واسه هميشه به خواب عميقي فرو رفت و هيچوقت بيدار نشد . . . آرزوي پيرزن تنها براورده شده بود . . . ديگه اميدي توي دنيا واسش نمونده بود . . .

اي كاش يه كم بيشتر قدر لحظه هاي باهم بودن رو ميدونستيم . . .

اي كاش ميتونستيم واسه اوقات تنهايي هم يه دوست و همدم داشته باشيم تا با نااميدي از اين دنيا خداحافظي نكنيم . . .

 اي كاش براحتي دل اونايي كه دوسشون داريم رو نميشكستيم . . .

 شايد اون كسي كه حتي بهش فكر نميكني تو رو همه ي اميدش بدونه . . .

 چون عمر و لحظه هايي كه رفتن ديگه هيچوقت برنميگردن . . .

افسانه

به كدامين گناه ! . . . ؟ ؟ ؟

چند وقت پيش خواب عجيبي ديدم . . . خودم را در دياري از آتش ، آتش هاي برافروخته با شعله هاي داغ و سوزان ، صداي آه و ناله از همه جا شنيده ميشد ، صداهايي كه با شنيدنش عمق وجودم ميلرزيد . . . اينقدر هوا گرم بود كه به ستوه در آمده بودم . . . از ميان زبانه هاي آتش ميگذشتم ، اينقدر برايم زجرآور بود كه فرياد درونم را نميشنيدم و ديوانه وار به راه خود ادامه ميدادم . . . زجرآورتر از هرچيز اين بود كه نميدانستم به كدامين گناه بايد اينطور مجازات شوم . . . همانطور كه ميرفتم صداي ضجه ي زني را ميشنيدم كه گويي از صداهاي ديگر بلندتر بود ، هرچه بيشتر به جلو ميرفتم صدا واضح تر ميشد . . . از ميان زبانه هاي آتش كه مثل شاخه هاي درختان بود به سختي عبور كردم ، به درخت بيد مجنوني رسيدم كه سرتاسر آتش گرفته بود ، از آن درخت هيچ چيز نمانده بود به جز شعله هاي آتش برافروخته اي كه از شاخ و برگهاي سوخته اش نمايان بود . . . كمي جلوتر رفتم . . . از لابه لاي شاخه هاي درخت آتش عبور كردم . . . بوستان كوچكي را پشت اين آتش ها يافتم ، كه فقط به اندازه ي زني بود كه در آن نشسته بود . . . و اطرافش فقط آتش هاي داغ و زجرآور . . . چهره ي آن زن بسيار زشت و كريه بود ، اينقدر زشت بود كه نميشد به راحتي به او نگاه كرد . . . از او پرسيدم چرا اينقدر ضجه ميزني ؟ عذاب تو چيست ؟ زن فقط يك كلمه به زبان مي آورد كه : بچه ام . اين كلمه را هزاران بار با آه و ناله ي فراوان مي گفت . . . انگار مادر فرزندي بود . . . اما چرا اينقدر زجر مي كشيد و در ميان آن آتش هاي سوزان به سر مي برد ؟. . . از خداوند پرسيدم : خداوندا اين مادر را به چه علت در ميان اين عذاب رها كرده اي ؟ او به كدامين گناه بايد اينقدر زجر بكشد ؟ . . . خداوند پاسخ داد : او زماني يكي از زنهاي زيباي زمين بود ، اما از اين زيبايي به درستي استفاده نميكرد . . . او به خاطر ثروت و از روي هوس با شخصي ازدواج كرد كه آن ازدواج چندين ماه بيشتر دوام نياورد . . . حاصل آن ازدواج طفلي نحيف و كوچك بود . . . آن زن بدون توجه به سرنوشت آن طفل او را به خانواده اي ثروتمند فروخت و به هوسراني خود ادامه داد . من به آن زن بهترين هديه را عطا كرده بودم ولي او ذره اي به آن هديه ي گرانبها توجه نكرد ، او ميتوانست با آن هديه زندگي اش را دگرگون كند و از آن بي بند و باري نيز درآيد . . . او نميدانست كه اگر طفلش را بزرگ كند و به پاي او عمرش را معنا بخشد ، همه ي گناهاني كه تا كنون مرتكب شده نيز بخشوده خواهد شد . . . حال بايد عذابي بيش از همه را تحمل كند و فقط سرابي از بوستاني كه بايد درونش باشد را در اين آتش سوزان نشانش دادم . . .

متعجب و حيرت زده به آن زن نگاه ميكردم كه چگونه خودش باعث نابودي خودش در اين آتش شده . . . در صورتي كه ميتوانست در بوستان واقعي باشد . . . بوستاني زيبا با نسيمي خنك و عطر گلهايي كه هيچ كجاي دنيا نظيرش را پيدا نميكرد . . . اما حال بايد درنماد بوستان و ميان آتش سوزان ذره ذره ميسوخت و زجر ميكشيد . . . ترسي نه چندان كم همه ي وجودم را فرا گرفت . . . مات و حيرت زده به اطرافم نگاه ميكردم . . .

از خداوند پرسيدم : خداوندا اينجا هركس را به گناهيست . . . اما ، من به كدامين گناه بايد اين آتش سوزان را تحمل كنم ؟ خداوند پاسخ داد : دخترم ، تو را به گناه ندانستن به اينجا آورده ام گناه تو اين است كه نميداني چگونه در زمين زندگي كني . . . من تو را براي هميشه به اينجا نياورده ام . . . خودت خوب ميداني كه حال اينجا جايگاهي نداري . . . فقط خواستم بداني كه يك قدم اشتباه در زندگي ، همه ي دنيايت را خراب ميكند . . .

و اين را هيچوقت فراموش مكن ، كه از بوستان تا شهر آتش ، فقط چند قدم فاصله است . . .

وقتي با صداي جيك جيك پرنده ها كه از پنجره ي اتاقم به گوش ميرسيد از آن خواب عجيب بيدار شدم ، آن خواب تاثير عجيبي روي من گذاشت . . . ساعتها به فكر عميقي فرو رفتم و هزاران بار خدايم را شكر كردم كه اينگونه به من فرصت زندگي داده . . . تصميمي نيز براي زندگي ام گرفتم . . . كه از اين پس هر قدمي كه براي سرنوشتم برميدارم ، با احتياط و انديشه اي قوي بردارم . . . و حال اميدوارم بتوانم قدمهاي درستي بردارم . . .

خودم